Κατάθλιψη: Ασθένεια ή… Ευλογία;

katathlipsi-astheneia-i-evlogia

Κατάθλιψη: όχι, δεν είναι ασθένεια
Φυσικά και δικαιούσαι να παραιτηθείς, να είσαι θλιμμένος, να θέλεις να δραπετεύσεις αυτή την ηλίθια πραγματικότητα που ζούμε ως κοινωνία. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις είναι να απορρίψεις τον εαυτό σου γι’ αυτό ή να προσπαθήσεις να τον «διορθώσεις» με θεωρίες «αγάπης και φωτός» που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αληθινή ζωή!
Τι νόημα έχουν οι θεωρίες όταν δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει το επόμενο σου γεύμα, όταν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με κανέναν, όταν έχεις τόσο θυμό μέσα σου, όταν έχεις χάσει τη δουλειά σου, όταν τίποτα δεν έχει καμία σημασία πια; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να οραματιστείς «κάτι θετικό», όταν όλες οι εικόνες που έρχονται κατακλυσμιαία στο νου σου είναι εικόνες φρίκης, καταστροφής, ματαιότητας και απόρριψης; Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι και που μπορείς να ανεχτείς είναι κάποιον εξυπνάκια να σου λέει να είσαι αισιόδοξος, να «βλέπεις τη φωτεινή πλευρά της ζωής». ΔΕΝ υπάρχει φωτεινή πλευρά! Συνειδητοποίησέ το, αποδέξου το! Κυλιέσαι στα σκατά και στριφογυρίζεις χαοτικά γύρω από αρνητικές διαδικασίες σκέψης. Αυτό είναι μόνο!

Προσπαθώντας να το πολεμήσεις, να το αλλάξεις ή όταν ανέχεσαι χαζές συμβουλές, το μόνο που καταφέρνεις είναι να βυθίζεσαι όλο και περισσότερο προς τον πυθμένα. Κατάλαβε ότι αυτό που προβάλλεις στους άλλους είναι αυτό ακριβώς που φοβούνται να δουν στον εαυτό τους. Είναι τόσο απλό! Θέλουν να «βγεις» από αυτή την κατάσταση γιατί δεν τολμούν εκείνοι να βρίσκονται μέσα. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, έχουμε έναν «καταθλιπτικό εαυτό», μια αίσθηση ματαιότητας, μια σκοτεινή, πυκνή πλευρά του εαυτό μας που οι περισσότεροι τρέμουν να αναγνωρίσουν ή να παραδεχτούν. Απομυθοποίησε τις λέξεις που το σύστημα σου επιβάλλει.

Το να βυθίζεσαι στην κόλαση, ξέροντας ότι δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ διέξοδος, δεν είναι ευχάριστη υπόθεση. Μόνο όσοι έχουν τολμήσει να επιτρέψουν την αποσύνθεση του εαυτού τους – και το εννοώ ολιστικά και κυριολεκτικά – γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι, γιατί μόνο αυτό έχουν δημιουργήσει τον εαυτό τους από την αρχή, κυριολεκτικά από τις στάχτες τους. Αλλά, δεν βρίσκεσαι ακόμα εκεί, είναι ανώφελο να σκέφτεσαι τη δημιουργία.

Αν ενταχθείς σε ψυχοθεραπεία για να «θεραπεύσεις» τον εαυτό σου, τον έχεις εξ’ ορισμού καταδικάσει. Αν πάρεις κάτι (υποκατάστατο) για να σε βοηθήσει «να ξεχάσεις», απλά βυθίζεσαι περισσότερο, όταν ακριβώς πίστευες πως έχεις πιάσει πάτο. Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για να «βγεις» από την κατάθλιψη. Δεν «βγαίνεις»! Βυθίζεσαι όλο και περισσότερο, όσο χρειάζεσαι! Κανείς δεν βρίσκεται εκεί που είσαι εσύ. Κανείς δεν σε καταλαβαίνει. Είσαι μόνος! Η τυραννία του νου σου είναι δυσβάστακτη και εξουθενωτική και ΑΥΤΟ ακριβώς είναι που χρειάζεται να αντιμετωπίσεις: γυμνός, με ευθύτητα και ακριβώς όπως είσαι!

Δεν υπάρχουν θεραπείες γιατί δεν είσαι άρρωστος! Είσαι φυσιολογικός και αυτό που περνάς είναι απόλυτα φυσιολογικό επίσης. Δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής γιατί εδώ ακριβώς χρειάζεται να βρίσκεσαι. Δεν υπάρχει κανείς μαζί σου γιατί χρειάζεται να βρεθείς με τον εαυτό σου.

Ξέχασε όλες τις προϋποθέσεις και τις ιδέες σου, όλες τις προηγούμενες θεωρίες και απόπειρες να ζήσεις. Τίποτα δεν λειτουργεί σε αυτή την άβυσσο, αυτό το απόλυτο σκοτάδι που φαίνεται να διαρκεί για πάντα. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, τα πράγματα φαίνονται ότι χειροτερεύουν ακόμα περισσότερο. Δεν υπάρχει ελπίδα; Όχι! Πέταξε και την ελπίδα. Είναι απλά η παρηγοριά του ανόητου. Μην στηρίζεσαι σε τίποτα που είναι ψεύτικο και προσωρινό. Μην προσπαθήσεις να βρεις το «χάπι» που μόνο θα επιμηκύνει το λάκκο και το κενό.

Σε έχουν παραπλανήσει, όλοι έχουν παραπλανηθεί. Η κατάθλιψη δεν είναι αρρώστια. Είναι διαδικασία από-προγραμματισμού και αποσύνθεσης, η οποία πονάει και είναι δύσκολη. Έχει ονομαστεί και καταχωρηθεί ως ασθένεια, την οποία χρειάζεται «να θεραπεύσουμε», για να ΜΗΝ εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, για να δειλιάζουμε από την εμπειρία η οποία θα μας φανερώσει όλα όσα χρειάζεται να δούμε, να χρησιμοποιήσουμε και να είμαστε.

Ο καθένας βιώνει την κατάθλιψη με τον δικό του τρόπο. Δεν είναι ένας κατάλογος συμπτωμάτων που μπορείς να εναρμονιστείς με αυτόν για να χωρέσεις στο κουτί που βάλανε μπροστά σου. Δεν χρειάζεται να διαβάσεις βιβλία για την κατάθλιψη, δεν θα σου φανερώσουν τον εαυτό σου. Θα σε δελεάσουν να προσπαθήσεις να «φορέσεις» τα συμπτώματα καθώς και να τσιμπήσεις στην αναγκαιότητα μας «θεραπείας», με τα οποία το σύστημα σε αποπλανά.

Περισσότερο από όλα, όταν βρίσκεσαι σε αυτήν την κατάσταση ύπαρξης, θέλεις να δραπετεύσεις ή να φύγεις από τη ζωή εντελώς. Έχεις κουραστεί να παλεύεις, έχεις κουραστεί να προσπαθείς, να πέφτεις και να σηκώνεσαι απρόθυμα ξανά… τα ξέρω. Έχεις παρατεταμένες στιγμές, ώρες και μέρες, μέσα στις οποίες τίποτα δεν έχει σημασία, τίποτα δεν αξίζει και τίποτα δεν βγάζει νόημα. Θέλεις να σε αφήσουν όλοι απόλυτα μόνο αλλά ταυτόχρονα καίγεσαι για αληθινή συμπόνια και κατανόηση. Οι μέρες μοιάζουν ατελείωτες και νοιώθεις σαν μόλυβδος, εντελώς ανίσχυρος να μετακινήσεις είτε το σώμα είτε το νου σου.

Το μόνο σου λάθος είναι να απορρίψεις τον εαυτό σου μέσα σε όλο αυτό. Αυτό είναι το ΜΟΝΟ σου λάθος! Η απόρριψη σε οδηγεί στο ψέμα. Δεν «είσαι καλά»! Να λες στον εαυτό σου την αλήθεια. Με τον εαυτό σου να είσαι απόλυτα ειλικρινής. Μόνο αυτό χρειάζεται να κάνεις!

Όσο κι αν διαρκέσει, όσες κολάσεις κι αν επισκεφθείς ή χαθείς μέσα τους, όσο κι αν ο νους σου βασανίζει την ίδια την ύπαρξή σου, χρειάζεται να επιτρέψεις και να αποδεχτείς. Δύσκολες λέξεις για να τις κατανοήσεις αρχικά… Να επιτρέψεις την καταστροφή; Αυτό ακριβώς! Να αποδεχτείς τον αρνητικό, παθητικό, αποτραβηγμένο εαυτό που έχει παραιτηθεί, που δεν έχει ενδιαφέρον για οτιδήποτε; Ναι, απόλυτα και χωρίς όρους!

Δεν μπορείς να μοιραστείς αυτόν τον εαυτό με ΚΑΝΕΝΑΝ, ειδικά όχι με την οικογένειά σου, όσους είναι γύρω σου, οι οποίοι τρέμουν αυτό που αντικρίζουν και ζουν μαζί σου. Μπορείς μόνο να τον μοιραστείς με κάποιον που έχει βρεθεί εκεί και έχει βγει… κάποιον που δεν σε λυπάται και μπορεί να «περάσει μέσα» από τον καταθλιπτικό σου εαυτό, χωρίς να σταματά εκεί από φόβο. Μπορείς να εκμυστηρευτείς μόνο σε κάποιον που γνωρίζει τα σκοτεινά σοκάκια, που έχει αντιμετωπίσει τους δαίμονες του δικού του νου και έχει επιζήσει για να το διηγηθεί. Κάποιον που γνωρίζει πώς βγήκε, πώς επέζησε και έχει γίνει πιο δυνατός μέσα από αυτή τη διαδρομή.

Για άλλη μια φορά, το να αντιμετωπίζεις τους εσωτερικούς σου δαίμονες, δεν είναι βόλτα στα σύννεφα. Επίσης, φαίνεται να διαρκεί αιώνια. Θα συμβεί ακριβώς αυτό αν το πολεμάς! Θα συμβεί αν πιστεύεις ότι η λύτρωση θα έρθει έξωθεν! Θα συμβεί αν νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο έλεος του νου σου ή ότι αυτή η πραγματικότητα που αντιλαμβάνεσαι είναι η μόνη που υπάρχει. ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΙΣ και τη στιγμή που θα το αποδεχτείς αυτό και θα επιτρέψεις στον εαυτό σου να εξερευνήσει ΑΥΤΗΝ την πραγματικότητα, είναι η στιγμή που ξεκινάς το ταξίδι σου προς την έξοδο, σε άλλες πραγματικότητες, και στην κατάκτηση του ίδιου σου του νου!

Δείτε ακόμη: Είναι και αυτοί οι γελαστοί άνθρωποι με τα θλιμμένα μάτια 

Τροφή για… σκέψη: Το Αυγό 

Το Μαγαζί της Αλήθειας – Χόρχε Μπουκάι

Όσσο: Ξέχνα ό, τι σου έχουν πει, Άσε την Ευτυχία να Αποφασίσει 

Φαινόμενο Zeigarnik: Καταπολεμήστε την αναβλητικότητα 

Άλλο Μοναξιά και άλλο Μοναχικότητα – Όσσο

Χριστιάνα Σοφία
synthesieautou.blogspot.gr

Η σελίδα έχει πληροφοριακό χαρακτήρα. Συμβουλεύεστε πάντα το γιατρό σας.
Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.

You may also like...

10 Σχόλια

  1. Ο/Η Χρηστος Χατζακης λέει:

    συγχαρητηρια για αλλη μια φορα για το αρθρο σας

    • Ο/Η Η τροφή μας το φάρμακό μας λέει:

      Θα δεχτώ τα συγχαρητήρια για την επιλογή, αλλά όχι για το άρθρο αυτό καθ` αυτό, διότι όπως φαίνεται και από την πηγή του ΔΕΝ είναι δικό μου!
      Σας ευχαριστώ για την συμμετοχή και τον καλό τον λόγο!!

      • Ο/Η Χριστιάνα Σοφία λέει:

        Ευχαριστώ! :)

        • Ο/Η Η τροφή μας το φάρμακό μας λέει:

          Ευγνώμων! Οφείλω να σας δώσω συγχαρητήρια!
          Χαίρομαι πάρα πολύ που βρήκα αυτήν την ανατρεπτική οπτική (και πιο πραγματική, κατά την γνώμη μου) για την κατάθλιψη! Ομολογώ πως με βοήθησε πολύ… το χρειαζόμουν ;)
          Και χαίρομαι διπλά που μπορώ να το επικοινωνήσω και σε άλλους, να πάψουμε πια με αυτήν την υστερία που μας πιάνει όταν συμβαίνει σε κάποιον.

  2. Ο/Η Λευτέρης λέει:

    Το λες και επικίνδυνο να προτείνεις σε κάποιον που έχει διαγνωστεί ή βιώνει κατάθλιψη να μην πάει σε θεραπευτή. Μπορεί η διαδικασία της ψυχοθεραπείας να έχει τη λέξη θεραπεία αλλά στα αλήθεια δεν είναι θεραπεία. Θεραπεία από τι; Επίσης όταν εννοείς ότι κάποιος δεν πρέπει να πάει σε θεραπευτή τι εννοείς; Σε τι είδους θεραπευτή; Ξέρεις, υπάρχουν περίπου 500 ήδη ψυχοθεραπείας ή ψυχοθεραπευτικής προσέγγισης. Στα υπόλοιπα συμφωνώ.
    Όταν κάποιος δεν έχει ένα πρόβλημα υγείας τότε θα πρότεινες να μην πάει στον γιατρό; Δυστυχώς υπάρχει ένα χάος απόψεων και αντιλήψεων με θέματα ψυχικής υγείας. Απλά να αναφέρω ότι η κατάθλιψη υπολογίζεται ότι θα είναι η Νο2 αιτία θανάτου μέχρι το 2020. Κι αυτό σύμφωνα με τις έρευνες. Δεν λέω ότι οι έρευνες λένε πάντα την αλήθεια ή ότι πρέπει να τις λαμβάνουμε 100% υπόψιν μας αλλά είναι ο οδηγός που έχουμε για πράγματα που δεν γνωρίζουμε αλλά και η άμυνα σε αυτούς που επίσης δεν γνωρίζουν.
    Τέλος κανένας σοβαρός ψυχοθεραπευτής δεν πει ότι ο πάσχων από κατάθλιψη είναι άρρωστος. Στα αλήθεια, οι λέξεις που χρησιμοποιούμαι είναι απλώς σηματοδότες για περιγράψουμε μία κατάσταση. Όταν ένας άνθρωπος δεν είναι λειτουργικός υπάρχει πρόβλημα. Τώρα το πώς θα λυθεί το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι συνετό και φρόνιμο να το λύσει η επιστήμη που το μελετά. Όλα τα υπόλοιπα είναι προσωπικές απόψεις και αν έτσι πρέπει να λαμβάνονται.

    • Ο/Η Η τροφή μας το φάρμακό μας λέει:

      Προσωπικά δεν προτείνω τίποτα. Μεταφέρω απλώς την πληροφορία που ταιριάζει σε εμένα και το πως θα το διαχειριστεί ο καθένας από εκεί και πέρα είναι δική του αποκλειστικά ευθύνη και υποχρέωση.
      Τώρα όσον αφορά την… ψυχική υγιεία θα μεταφέρω μία απορία που έχω εδώ και πολύ καιρό: Δεν έχει κανείς καταφέρει, από όσο ξέρω τουλάχιστον, να ορίσει τι είναι ψυχή και πολύ περισσότερο να αποδείξει την ύπαρξή της. Εφόσον λοιπόν πρόκειται για κάτι αόριστο, ενδεχομένως και ανύπαρκτο, πως στην ευχή γίνεται διάγνωση και πως είναι δυνατόν να το γιατρέψουμε; Έστω ακόμη και να υποθέσουμε πως υπάρχει ανισορροπία των χημικών διαδικασιών που χρειάζεται το σώμα για να μπορέσει να λειτουργήσει ομαλά, γιατί πρέπει να την αποκαταστήσουμε με χημικά μέσα που εφευρίσκονται στα εργαστήρια, και που ως επί το πλείστον δεν είναι συμβατά με τον οργανισμό μας και προκαλούν ένα σωρό παρενέργειες;

      Και τέλος, δεν είναι μόνο οι παρενέργειες που με ενοχλούν στο συγκεκριμένο θέμα, είναι ολόκληρο το σκηνικό που έχει στηθεί καθαρά και μόνο για κερδοσκοπικούς λόγους από το ιατρικό κατεστημένο που ξεκάθαρα ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ με τις ζωές μας: http://proionta-tis-fisis.com/to-marketingk-tis-trelas-isagogi-vinteo/
      http://proionta-tis-fisis.com/to-marketingk-tis-trelas-i-istoria-ton-psichofarmakon-1-2/
      http://proionta-tis-fisis.com/to-marketingk-tis-trelas-kefalea-3-6/
      http://proionta-tis-fisis.com/to-marketingk-tis-trelas-kefalea-7-13/

      Δες τα, αξίζουν πραγματικά τον κόπο!

  3. Ο/Η Ρικα Δασκαλάκη λέει:

    Η διαδικασία αυτοκατανόησης και αυτογνωσίας είναι σαφώς επίπονη. Η αντιμετώπιση «δύσκολων» περιβαλλοντικών παραγόντων ενδεχομένως να κινητοποιήσει μια τέτοια διαδικασία, ωστόσο δεν οδηγεί απαραίτητα στην κατάθλιψη. Αντίθετα, η μακροχρόνια αντιμετώπιση και η συσσώρευση αρνητικών δεδομένων στη ζωή ενός ανθρώπου, μπορεί να οδηγήσει στην ασθένεια με την εκδήλωση ψυχοσωματικών αντιδράσεων και κατάθλιψη.

    • Ο/Η Η τροφή μας το φάρμακό μας λέει:

      Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πως η ύπαρξή μας η ίδια ουρλιάζει για αλλαγή «ρότας» μέσω αυτών των εκδηλώσεων;

  4. Ο/Η Κέλλυ λέει:

    Ενδιαφέρον το άρθρο. Θα γράψω κάποια πράγματα μιας και είναι ένα θέμα για το οποίο όλοι έχουν άποψη. Γιατί όχι κι εγώ που το έχω ζήσει για χρόνια από μέσα. Το μόνο σίγουρο από αυτά που αναφέρονται στο άρθρο είναι πως για τον καθένα είναι διαφορετικό. Η δική μου πολύ σκληρή και μακρόχρονη εμπειρία με την κατάθλιψη μου λέει πως είναι μια αρρώστια ξεκάθαρα η οποία έχει πολλά κοινά με τον καρκίνο ως προς τη σύγχυση γύρω από τα αίτια και τους τρόπους θεραπείας. Οι πραγματικές αιτίες και των δύο κατ’ εμέ είναι η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον φυσικό και πλέον υγειινό τρόπο ζωής. Κι επειδή το πως επιδρά η φύση πάνω μας ακόμα το ψάχνουμε και είναι πολύπλοκο (αυτή ξέρει τί κάνει βέβαια) γι αυτό και δεν έχουν κι ούτε πρόκειται να κατανοήσουμε ποτέ τα ακριβή αίτιά τους. Εγώ προσωπικά τη γλύτωσα και δεν πήρα χημικά γι αυτό, όμως η δια λόγου θεραπεία βοηθά να αποκαταστήσεις στρεβλώσεις στη σκέψη που σε εμποδίζουν να είσαι λειτουργικός και σε βασανίζουν όπως π.χ. δεν απλώνω τα ρούχα μου γιατί θα με δουν οι γείτονες και θα με σχολιάζουν ή φοράω μακρύ και σκούρο μπουφάν κατακαλόκαιρο για να μη γίνομαι αντιληπτός στο δρόμο. Λες και είναι αξιο σχολιασμού να απλώσεις ρουχα ή για το δεύτερο ποιός δε θα προσέξει έναν χιονάνθρωπο ιούλιο μήνα…και άλλα τέτοια που δεν τα λες ούτε γλυκά ούτε χαριτωμένα. Βέβαια βοηθά η διαλόγου θεραπεία όταν ταιριάζεις με το άτομο που στην κάνει ακριβώς γιατί είναι δια λόγου. Γι αυτό πολλοί πήγαν σε έναν ψυχολόγο, δεν τους ταίριαξε και δεν ξαναπροσπαθούν. Το γράφω γιατί είναι σημαντικό να ξαναπροσπαθήσουν με άλλον. Όσο για τα οφέλη της κατάθλιψης είναι αναρίθμητα εφόσον την ξεπεράσεις και μάλιστα χωρίς χημικά για να συνειδητοποιείς τις αλλαγές αλλιώς δεν έχει νόημα. Η σωστή διατροφή και η άσκηση είναι και εδώ όπως και σε όλα το μόνο φάρμακο που πρέπει να λάβεις. Όντως δε βοηθάνε παρά την όποια καλή πρόθεση όσοι δεν το έχουν περάσει. Σε αυτούς προτείνω να δίνουν συμβουλές για πιο σωστή διατροφή και άσκηση παρά άλλες του τύπου τί ωραία που είναι η ζωή τραλαλό τραλαλί. Δεν το καταλαβαίνουν ούτε το δέχονται. Λασκάρουν οι βίδες του μυαλού. Είναι η μόνη φράση που το περιγράφει απόλυτα. Να ξεκαθαρίσω τέλος πως γράφω για κατάθλιψη κι όχι άλλες νόσους του μυαλού(έτσι τις λέω εγώ) και να σημειώσω πως όσοι βρίσκουν την υγεία τους μετα απο κάτι τέτοιο βρίσκονται πιο κοντά στην αλήθεια. κι αυτό είναι στα οφέλη αν ξεφύγεις και δεν την κάνεις για τον άλλον κόσμο παρά τα όσα χρόνια σου στερεί. Ειλικρινα, ποτέ πριν ουτε κατα την καταθλιψη ούτε πριν εμφανιστεί δεν ήμουν τόσο κοντά στην αλήθεια και τη φύση. Όσοι αντέξατε να το διαβάσετε μπράβο σας και ευχαριστώ για την υπομονή σας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *